Od autora

Encyklopedia filmu science fiction zawiera około 1200 haseł podzielonych na trzy części. Część pierwsza ma na celu zapoznanie czytelnika z podstawowymi pojęciami z zakresu fantastyki naukowej, co równocześnie pozwoli na uporządkowanie pewnego chaosu terminologicznego, po części wynikającego z nadmiernej swobody w stosowaniu określeń zaczerpniętych z anglosaskiej krytyki (choć wiele terminów obcojęzycznych zadomowiło się na dobre w naszej tradycji językowej – np. fantasy czy space opera – toteż zastępowanie ich polskimi odpowiednikami wydaje się być bezzasadne). Wszystkie hasła pojęciowe ułożone są zgodnie z wymogami encyklopedii w porządku alfabetycznym, obejmują następujące dziedziny: filmowa fantastyka i jej odmiany (np. cyberpunk, fantasy i in.), podstawowe tematy fabularne (np. wyprawa w kosmos, opowieść o zagładzie świata, bunt maszyn, spotkanie z pozaziemską cywilizacją), ikonografia SF (np. broń, rakiety, roboty), ogólna terminologia filmoznawcza (np. narracja, thriller), dyscypliny naukowe, do których nawiązują filmy science fiction (np. biologia, inżynieria genetyczna, kosmologia), gatunki spokrewnione z fantastyką (np. dystopia, horror, utopia) itd. Każde hasło – z konieczności skrótowe – ma podobną budowę: zasadniczym celem jest wyjaśnienie istoty danego zagadnienia, uzupełnione przykładami filmowymi przybliżającymi czytelnikowi określone zjawisko, oraz podanie podstawowej literatury przedmiotu.

Na drugą część Encyklopedii składają się hasła osobowe, uszeregowane w porządku alfabetycznym. Ich objętość zależy przede wszystkim od wkładu osoby w rozwój gatunku. Oprócz podstawowych informacji o charakterze biograficznym (data i miejsce urodzin/śmierci, wykształcenie, zawód itp.), czytelnik znajdzie tu również krótką charakterystykę dorobku artystycznego. Nie ograniczam się przy tym do twórców zajmujących się wyłącznie realizacją filmów fantastycznonaukowych, ale przedstawiam również biogramy reżyserów, aktorów czy scenarzystów, którzy nie są w potocznej świadomości kojarzeni z fantastyką (Andriej Tarkowski, Charlton Heston i in.).

Podstawowym problemem była kwestia tytułów oryginalnych i ich polskich odpowiedników, w części drugiej przyjąłem więc zasadę, że w przypadku filmów rozpowszechnianych w Polsce (wyświetlanych w kinach, telewizji, dostępnych na kasetach wideo lub DVD) na pierwszym miejscu podaję tytuł polski, a w nawiasie